مرداد ۱۳۹۵ - بسیج جهانی | بسیج جهانی

سید روح‌الله امین‌آبادی

انتشار فایل صوتی منتظری در روزهای گذشته و در حمایت از منافقین موضوع جدید و تازه‌ای نیست، این حمایت از میانه دهه شصت علنی شده بود و همگان از آن اطلاع داشتند، به راستی چرا این گونه شد؟ فردی که گروهک منافقین را می‌شناخت و فرزندش در یکی از جنایات آنان در هفتم تیر ماه ۱۳۶۰ و در بمب‌گذاری در دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی به شهادت رسیده بود در میانه این دهه حامی منافقین می‌شود و از اعدام جنایتکاران این فرقه گلایه و آن را جنایت می‌نامد!
حضرت روح‌الله در نامه تاریخی ۶ فروردین ۱۳۶۸ به منتظری به واقعیتی تلخ در این زمینه اشاره می‌کنند؛ در بخشی از این نامه آمده است «شما در اکثر نامه‌ها و صحبت‌ها و موضعگیری‌هایتان نشان دادید که معتقدید لیبرال‌ها و منافقین باید بر کشور حکومت کنند. به قدری مطالبی که می‌گفتید دیکته شده منافقین بود که من فایده‌ای برای جواب به آنها نمی‌دیدم. مثلا در همین دفاعیه شما از منافقین تعداد بسیار معدودی که در جنگ مسلحانه علیه اسلام و انقلاب محکوم به اعدام شده بودند را منافقین از دهان و قلم شما به آلاف و الوف رساندند و می‌بینید که چه خدمت ارزنده‌ای به استکبار کرده‌اید.»
۲۷ سال از نگاشته شدن آن نامه تاریخی می‌گذرد و این روزها یک فایل صوتی منتشر می‌شود که در آن منتظری به خاطر اعدام تعداد بسیار معدودی از منافقین جمهوری اسلامی را جنایتکار می‌نامد و می‌خواند! نگاهی به خاطرات اعضای متواری گروهک نفاق نشان از تاثیرگذاری بسیار بالای این افراد در شخصیتی است که آن روزها مسئولیت بزرگی بر دوش او بود؛ قائم مقام رهبری در جمهوری اسلامی!
 رابط منتظری با منافقین
منتظری در خاطرات خود و در پاسخ به یک سؤال به نکته جالبی اشاره می‌کند که می‌تواند پاسخی برای سؤال مطرح شده در این نوشتار باشد؛ وی می‌گوید: «من به زندان‌ها نماینده می‌فرستادم که زندان‌ها را بازرسی کنند… آقایان انصاری نجف‌آبادی مدت‌ها نماینده من در زندان‌ها بودند و به شکایات زندانیان رسیدگی می‌کردند.»
منتظری در خاطرات خود به صورت ناخواسته یکی از کلیدهای روشن شدن ماجرا را به مخاطبان ارائه داده است: انصاری نجف‌آبادی.
ایرج مصداقی یکی از اعضای شاخص گروهک نفاق در سال ۶۰ دستگیر و به ۱۰ سال زندان محکوم شد. براساس خاطراتی که از مصداقی منتشر شده وی یکی از رهبران اصلی تشکیلات و شبکه مخفی منافقین در زندان محسوب می‌شده است.
مصداقی در جلد دوم کتاب خاطرات خود ناخواسته حقایقی را عیان ساخته است.  وی در این خاطرات به مسائلی اشاره می‌کند که ما را به کلید حل مسئله یعنی « انصاری نجف‌آبادی» می‌رساند. مصداقی می‌گوید: «روزی، در حالی که در بهداری روی تختم دراز کشیده بودم، در اتاق باز شد و آخوندی به نام ناصری به همراه پاسداران و مسئول بهداری وارد اتاق شدند. وی خودش را ناصری «نماینده آیت‌الله منتظری در امور زندان‌ها» معرفی کرد و تلاش کرد که با تک- تک ما صحبت کند»
مصداقی برای ظاهر‌سازی از سخن گفتن با نماینده منتظری ابا می‌کند تا آن‌ها را مشتاق‌تر برای شنیدن اطلاعاتی سازد که در اختیار او است و در کمال تعجب این اتفاق روی می‌دهد و چند روز بعد نامبرده را به دفتر زندان فرا می‌خوانند تا با انصاری نجف آبادی سخن بگوید!
تلاش نماینده منتظری برای بوسیدن دست یک منافق
مصداقی با تشریح گفت و گوی خود با منتظری می‌نویسد: «[انصاری] چند بار در خلال صحبت‌هایش گفت: من دست شما را می‌بوسم، می‌دانم مظلوم واقع شده‌اید. «آقا» [یعنی منتظری] از طریق من مطلع شده‌اند که در این جا چه گذشته است و بر سر زندانیان و به ویژه زنان چه آمده است. … او تأکید کرد: وقتی «آقا» متوجه اوضاع شدند، از خشم در اتاق دور خودشان می‌چرخیدند»
با حمله نماینده منتظری به شهید لاجوردی و فاشیست و جنایتکار خواندن این شهید توسط وی منافق زندانی به هدف خود نزدیک‌تر می‌شود. او به این نتیجه می‌رسد که با منتظری و نماینده‌اش به یک نقطه اشتراک رسیده است!
از همین جاست که انصاری با اصرار و حتی نوعی التماس از مصداقی می‌خواهد شخصاً هر چه می‌خواهد را برای منتظری بنویسد. انصاری هرچه مصداقی می‌گوید را تأیید می‌کند و نشان می‌دهد که پروژه فریب با موفقیت در حال به سرانجام رسیدن است.
پاشنه آشیل منتظری که منافقین را امیدوار کرد
مصداقی تحلیل خود را برای تلاش در جهت جداکردن منتظری از امام و نظام و رو در رو قرار دادن آنها را این گونه شرح می‌دهد «شرایط حاکم بر زندان‌ها، پاشنه آشیل منتظری بود… احساس می‌کردم برملا کردن شرایط …ممکن است او را بِشکَند.» مصداقی سپس صریحاً اذعان می‌کند که این نامه را به گونه‌ای نوشته که بر روی منتظری تأثیر بگذارد: «تلاش کردم بیشتر روی مسائلی که برای کسی چون منتظری مهم و به گونه‌ای اصلی بود، تمرکز کنم و از پرداختن به دیگر موضوعات بگذرم.»
در نهایت مصداقی این دفترچه را به انصاری نجف آبادی تحویل می‌دهد. انصاری هم آن را به دست منتظری می‌رساند تا نقشه منافقین را تکمیل کرده باشد.
نماینده منتظری براساس خاطرات مصداقی برای بوسیدن دست او ابراز تمایل می‌کند، اظهارات و مدعیات یک زندانی که وظیفه‌ای تشکیلاتی بر عهده داشته است را واقعی می‌پندارد و این اظهارات را عینا به منتظری منتقل می‌سازد. مصداقی نیز براساس وظیفه تشکیلاتی برای تاثیرگذاری هر چه بیشتر بر روی پاشنه آشیل منتظری انگشت می‌گذارد تا او را هر چه بیشتر از جمهوری اسلامی جدا سازد و به زعم خود جنبش را یک گام به جلو ببرد!
۴ تذکری که منتظری به آن عمل نکرد
با توجه به آن چه ذکر شد ضروری است به ۴ تذکر امام خمینی در نامه تاریخی ۶ فروردین ۶۸ به منتظری نگاهی مجدد بیندازیم تا بصیرت آن عزیز به عرش سفر کرده را بیش از پیش درک کنیم و به آن پی ببریم؛
۱ – سعی کنید افراد بیت خود را عوض کنید تا سهم مبارک امام بر حلقوم منافقین و گروه مهدی هاشمی و لیبرال‌ها نریزد.
۲ – از آنجا که ساده‌لوح هستید و سریعاً تحریک می‌شوید در هیچ کار سیاسی دخالت نکنید، شاید خدا از سر تقصیرات شما بگذرد.
۳ – دیگر نه برای من نامه بنویسید و نه اجازه دهید منافقین هر چه اسرار مملکت است را به رادیوهای بیگانه دهند.
۴ – نامه‌ها و سخنرانی‌های منافقین که به وسیله شما از رسانه‌های گروهی به مردم می‌رسید؛ ضربات سنگینی بر اسلام و انقلاب زد و موجب خیانتی بزرگ به سربازان گمنام امام زمان -روحی له الفدا- و خون‌های پاک شهدای اسلام و انقلاب گردید؛ برای اینکه در قعر جهنم نسوزید خود اعتراف به اشتباه و گناه کنید، شاید خدا کمکتان کند. «صحیفه امام، جلد ۲۱، صفحه ۳۳۰ »
و امروز با گذشت نزدیک به ۲۷ سال از نگاشته شدن آن نامه تاریخی و با نگاه به عملکرد منتظری پس از وفات امام به نتیجه‌ای تأسف‌بار می‌رسیم و آن اینکه «منتظری به هیچ یک از توصیه‌های پیر و مراد ملت مسلمان ایران عمل نکرد»
در پایان ضروری است به بخشی از نامه رهبر معظم انقلاب خطاب به آیت‌الله طاهری اصفهانی امام جمعه سابق اصفهان در ۲۰ تیر ۱۳۸۱ نگاهی بیندازیم، در بخشی از این نامه آمده است «بلای گرفتاری در مُشت اطرافیان نامطمئن موجب شد که یکی از یاران و شاگردان نزدیک امام در اواخر عمر آن یگانه‌ زمان، مطرود ایشان واقع شود و او را از دخالت در امور سیاسی منع شرعی کنند و باز اگر آن شخص به این تصمیم و اخطار حکیمانه‌ استاد و مراد خود عمل می‌کرد یقیناً مشکلات بعدی را برای خود و کشور به وجود نمی‌آورد.»

توسط : aminabadi ، با موضوع : مقالات بدون دیدگاه

سید روح الله امین آبادی
«مهدی هاشمی » فردی است که همواره با شنیدن نام منتظری ذهن‌ها به سوی او سوق پیدا می کند ، این فرد در طول دهه ۶۰ و حتی پیش از انقلاب با اتکا به روابطی که داشت دست به جنایت های فراوانی زده بود که حتی ارائه لیستی از این جنایت ها مثنوی هفتاد من کاغذ می طلبد. با وجود پرونده بسیار روشن نامبرده منتظری همواره از مهدی هاشمی دفاع می کرد و او را از متدینین و انقلابیون برمی شمرد !
۲۵ آبان ۱۳۶۱ منتظری در پاسخ به نامه مهدی هاشمی مسئول «نهضت‌های آزادی بخش»  که از وی برای استمرار و یا عدم استمرار فعالیت این نهاد تعیین تکلیف کرده بود نوشت « لازم است شرعا تا تکلیف قطعی از سوی مجلس شورای اسلامی جنابعالی با حفظ هماهنگی کامل با نهادهای مربوط کار خود را ادامه دهید .»
فارغ از این که منتظری در این برهه در چه مقامی بود که مهدی هاشمی معدوم در نامه‌ای می خواهد که مجوز ادامه فعالیت نهضت‌های به اصطلاح آزادیبخش تحت مدیریت وی را صادر کند باید گفت یکی از مواردی که در پرونده باند مهدی هاشمی و نیز شخص منتظری سنگینی می کند جنایاتی است که تحت عنوان نهضت‌های آزادیبخش، عده‌ای مرتکب شدند.
یکی از برجسته ترین اقدامات واحد نهضت‌های آزادی بخش به ریاست مهدی هاشمی معدوم در دهه ۶۰ ، سلسله اقداماتی است که منجر به جنگ داخلی بین شیعیان افغانستان و انحراف روند مبارزه با شوروی گشت.
در نتیجه تقویت سازمان موسوم به نصر از سوی باند مهدی هاشمی ، اختلاف و درگیری بین شیعیان افغانستان تشدید می‌شود و آنها از ادامه مبارزه با شوروی ناتوان می شوند، به طوری که جعفرزاده از یاران مهدی هاشمی در نامه ای گلایه آمیز اوضاع را این گونه شرح می‌دهد: «سه سال تمام است که در مناطق مرکزی هیچ‌گونه عملیاتی از ناحیه حضرات علیه روس ها انجام نگرفته است و نیروهای خوب هم که خود را مجهز و آماده می کردند برای رویارویی با قوای ملحد روس‌، اینها غافلگیرانه به آنها حمله می‌کردند و مانع تشدید جنگ علیه روس ها توسط نیروهای خوب می‌شدند.» (سنجه انصاف ، ص ۳۱۱)
رجانیوز در گزارشی در این زمینه می نویسد: «طبق اعترافات مهدی هاشمی ، مرتبط شدن سازمان نصر با لیبی از طریق نهضت ها صورت می‌گیرد.  نتیجه این ارتباط تقویت سازمان نصر توسط لیبی و وقوع درگیری بین شیعیان افغانستان است که حدود سه هزار نفر کشته برجای می گذارد.»
مهدی هاشمی و نهضت ها با وارونه نشان دادن حقایق در آن زمان ، این گونه القاء می کنند که درگیری بین شیعیان افغانستان نتیجه اقدامات دولت جمهوری اسلامی و خصوصا وزارت خارجه است و با شایعات و اقدامات مختلف این امر را دامن می زنند.

سید مهدی هاشمی
به عنوان نمونه سید مهدی هاشمی در آخرین گزارش کار خود از نهضت‌ها به منتظری چنین می نویسد:« همانگونه که حضرتعالی در جریان بوده‌اید دست های فتنه گر شرق و غرب و ساده لوحی گروه‌ها‌، جنگ خانمانسوز داخلی را بین شیعه و شیعه راه انداخت که در طول سه سال گذشته بیش از سه هزار نفر جوان شیعه کشته شد‌، تا اینکه به دستور حضرتعالی هیئتی بلندپایه از علمای افغانستان به سرپرستی آقای جواهری به عنوان حاکم شرع به افغانستان رفته و در طول چندماه فعالیت طاقت فرسا با همه خطرات جانی که در برداشت، موج خونریزی را متوقف و حالت تفاهم و صلح را در مناطق شیعه‌نشین افغانستان برقرار ساختند….» (خاطرات منتظری، ص ۱۱۷۲)
منتظری نیز با توجه به این گزارش و آدرسِ غلط، در یکی از نامه های اعتراضی خود به امام خمینی پس از دستگیری مهدی هاشمی به تاریخ ۱۷ مهر ۱۳۶۵ با اشاره به «کارشکنی بعضی بچه های وزارت خارجه»  از نقش «نهضت‌ها»  در تلاش برای ایجاد وحدت بین گروه های شیعه افغانستان تجلیل می کند !
اینچنین است که سیدمهدی هاشمی و نهضت‌های آزادی بخش تحت امر او می شوند « منادی وحدت بین شیعیان مجاهد افغانستان»  و وزارت خارجه به عنوان پشتیبانِ گروهِ وحدت شکن (یعنی سازمان نصر) معرفی می‌شود و هیچ کس خبردار نمی شود که آتش جنگ بین شیعیان افغانستان، ریشه در جرقه ای دارد که سیدمهدی هاشمی با مرتبط کردن سازمان نصر و لیبی آن را برافروخته است.
لیستی از جنایات یک نورچشمی !
متاسفانه منتظری در آن شرایط به گونه ای تحت تاثیر سید مهدی هاشمی  و دیگر اطرافیان خود بود که به هیچ یک از تذکرات دوستانه و مشفقانه وقعی نمی نهاد و بر مبنای تحلیلی که از سوی برادر داماد خود دریافت می داشت ، تمامی این توصیه ها را یا ناشی از بدفهمی و یا ناشی از توطئه گری دیگران می پنداشت!
مهدی هاشمی از صفحه اول تا دهم پرونده خود کارهایی که انجام داده است را شرح می‌دهد. که سرفصل های آن از این قرار است:
۱- اقرار به ساواکی بودن.
۲- لودادن افرادی که به آنها دستور قتل آیت‌الله شمس آبادی را داده بود .
۳- دستور قتل مهدیزاده، شیخ قنبرعلی صفرزاده ، مهندس بحرینیان، عباسقلی حشمت و دو فرزندش وزنی به نام جهان سلطان.
۴- دستور اختفاء مقادیر قابل توجهی سلاح و مهمات و مواد منفجره.
و …
با این همه منتظری تا آخرین لحظه از مهدی هاشمی دفاع کرد و زمانی که وی در دادگاه عدل اسلامی به اعدام محکوم شد به صورتی عیان در مقابل نظام اسلامی ایستادگی کرد.
منتظری در یکی از آخرین تلاش‌های خود جهت جلوگیری از اعدام مهدی هاشمی ، در پیامی مکتوب که خطاب به امام خمینی(ره) در تاریخ ۵ مهرماه ۶۶ نگاشته شده بود ، با لحنی دور از انتظار می‌نویسد : « …مهدی هاشمی …از خیلی از کسانی که مورد عفو امام قرار گرفته‌اند بدتر نیست و مادر پیر او و زن و فرزندان خردسال او مورد ‌ترحم‌اند و خانواده و بیت آنان مورد احترام است.»
وی ادامه می‌دهد « او نه مرتد است و نه محارب و نه مفسد و بالاخره به انقلاب و اسلام، اعتقاد کامل دارد، هرچند در سلیقه خطاکار باشد و هست…او هنوز طرفداران زیادی از حزب‌اللهی‌ها و جبهه بروها و افراد انقلابی دارد و اعدام او در روح آنان اثر بد باقی می‌گذارد.»
منتظری همچنین با این ادعا که «اعدام او پیروزی بزرگی برای دشمنان و سوژه طلبان می‌باشد» می‌نویسد: «اعدام همیشه میسر است؛ ولی کشته را نمی‌شود زنده کرد»!
با وجود جنایات بی‌شماری که بخشی از آنها ذکر شد، منتظری در نامه به امام(ره)، مهدی هاشمی را «مفسد و محارب » ندانسته و او را علاقه‌مند به انقلاب خطاب می‌کند که پدر و مادر پیر او مورد ترحمند!
آیا چنین استدلال‌های سطحی را از عوام و مردم کوچه و خیابان می‌توان انتظار داشت که منتظری با تحصیلات بالای حوزوی از آن سخن گفته و مدعی می‌شود چون متهم دارای پدر و مادر پیر است از مجازات او با آن همه جنایت  صرف‌نظر شود؟!
و نکته دیگر اینکه آیا با این ادعا که کشته را نمی‌شود زنده کرد می‌توان قاتلینی که باید قصاص شوند در زندان‌ها نگاه داشت و یا اینکه چون متهم طرفدارانی دارد مجازات او به صلاح نیست؟
در زمینه نفوذ افراد و گروه‌های ناصالح در بیت منتظری گفتنی‌های دیگری نیز هست که در شماره بعد به آن خواهیم پرداخت.

منبع : کیهان

توسط : aminabadi ، با موضوع : مقالات بدون دیدگاه

سید روح الله امین آبادی
یک ماه پیش از دیدار منتظری با مامور سفارت آمریکا در محل مجلس خبرگان قانون اساسی،  شهید محمد منتظری در مصاحبه‌ای یک واقعیت تاسف بار را علنی ساخت، این واقعیت هر چند با احترام تمام در روابط پدر و فرزندی مطرح شده بود و آن روزها با توجه به جایگاه منتظری مورد توجه قرار نگرفت ولی سال‌ها بعد و زمانی که نامبرده به حمایت از منافقین پرداخته و در این مسیر به اعدام این جنایتکاران اعتراض کرد از پرده برون افتاد و بصیرت مثال زدنی محمد منتظری شهید سرافراز تاریخ انقلاب را نشان داد.

شهید محمد منتظری ۵ مهر ماه ۱۳۵۸ در مصاحبه‌ای با روزنامه اطلاعات از نفوذ صهیونیست‌ها در منابع اطلاعاتی پدر سخن گفت.
محمد منتظری در این مصاحبه پدر را هر چند یک شخصیت انقلابی خطاب می‌کند ولی می‌گوید او مصون از اشتباه و خطا نبوده و «طبق یک فن جاسوسی که وجود دارد از طریق منابع اطلاعاتی و تلفن‌ها و نامه پراکنی در منابع اطلاعاتی رهبران انقلاب، جاسوسان صهیونیستی دخالت می‌کنند.»

محمد منتظری
شهید محمد منتظری در ادامه به نکته‌ای که نیاز آن روزهای انقلاب با توجه به رویکرد دولت موقت بود اشاره کرده و اظهار داشت: در این مملکت دو انقلاب دیگر باید صورت بگیرد اول افشای ماهیت منافقین تا این افراد برای توده‌های مردم شناخته شوند تا بعدها اگر کشته شدند کسی آنان را شهید نداند و دیگری یک انقلاب مداوم و دائمی.مردم باید فرصت طلبانی که در جلد انقلابی ظاهر می‌شوند را شناسایی کرده و کنار بگذارند. « اطلاعات، ۵مهر۱۳۵۸، صفحه ۱۴»
در آن روزها منتظری رئیس مجلس خبرگان قانون اساسی و امام جمعه تهران بود و سخنان شهید محمد منتظری برای گروهی عجیب می‌نمود ولی بعدها حقیقت و واقعیت این سخنان برای همگان آشکار شد و مشخص گردید که مامورین سیا و صهیونیست‌ها چه به صورت مستقیم از طریق سفارت آمریکا چنان چه ذکر آن در شماره گذشته این سلسله نوشتار رفت و چه به واسطه منافقین در سال‌های میانی دهه ۶۰ با منتظری ارتباط داشته و مواضع خود را از زبان وی در رسانه‌ها منتشر می‌ساختند.
دیدار با مردم برای اعصابم خوب نیست !
درباره مواضع و اقدامات منتظری در طول دهه ۶۰ بسیار سخن گفته شده است ولی در میانه سطرها مسائلی وجود دارد که از دید پژوهشگران مخفی مانده و به آن توجهی نکرده‌اند و در این سلسله نوشتار تلاش می‌کنیم برخی از این موارد را بازگو کنیم.
زمانی که یک مسئول و شخصیت کشوری با مردم ارتباط نداشته باشد مجبور می‌شود اطلاعات خود را از طریق گروه‌ها و جریان‌های خاص کسب کرده و آن را علنی سازد، این گروه‌ها و جریان‌ها گاهی نقش مشاور را بازی می‌کنند و هر از گاهی نیز نفوذی بوده و منافع سرویس‌های جاسوسی را پیگیری می‌کنند !
منتظری در طول دهه ۶۰ از ارتباطات مردمی بنا به دلایلی که خود می‌گفت یعنی بیماری عصبی محروم بود و جای خالی این اطلاعات مردمی را به ظاهر مشاورین و بعدها منافقین زندانی پر می‌کردند.

شهید محمد منتظری
منتظری ۳۰ مرداد ۱۳۵۹ در مصاحبه‌ای دو درخواست را با مردم مطرح می‌کند ؛ ۱- برای رعایت حال امام با ایشان دیدار نکنید ۲- به علت عود کردن تشنج اعصاب نمی‌توانم مردم را ببینم. «جمهوری اسلامی به نقل از خبرگزاری پارس، ۱ شهریور ۱۳۵۹، صفحه ۱۰ »
شاید در بادی امر سخنان منتظری مهم به نظر نیاید ولی اندکی تامل در تاریخ انقلاب و اتهاماتی که وی نسبت به امام امت روا داشت اهمیت این سخنان را به خوبی مشخص می‌سازد.
منتظری در اوج اختلافات خود با امام مدعی شده بود « عده‌ای رهبر انقلاب را کانالیزه کرده و از رسیدن اطلاعات درست به امام جلوگیری می‌کنند» این ادعا در حالی مطرح می‌شد که امام روزانه و یا به صورت هفتگی با صدها نفر و گروه دیدار و ملاقات داشتند.
با این وجود منتظری شهریور ماه ۵۹ از مردم می‌خواهد کمتر به دیدار امام بروند و در سال‌های بعد به امام گلایه می‌کند که چرا با گروه‌های مردمی تماس نمی‌گیرند ؟!
از دیدگاه منتظری زمانی که امام اندیشه‌ها و دیدگاه‌های وی را قبول داشته باشند دیگر نیازی به دیدارهای مردمی ندارند ولی زمانی که با اقدامات وی و جریان و باند مهدی هاشمی معدوم اندک مخالفتی شود امام کانالیزه شده و کسی به ملاقات ایشان نمی‌رود !!
از سوی دیگر این سخن منتظری که دیدارهای عمومی حالت تشنج اعصاب برای وی ایجاد می‌کند موضوعی است قابل تامل! این سوال را می‌توان از گروه‌ها و افرادی که علی رغم میل امام خمینی خواستار قائم مقامی رهبری نامبرده بوده و سرانجام آن را به اجلاسیه خبرگان رهبری تحمیل کردند پرسید که اگر منتظری دچار تشنج اعصاب بوده و نمی‌توانست با مردم ارتباط برقرار کرده و ارتباطات مستمر با مردم حالت تشنج اعصاب نامبرده را عود می‌کرد چگونه اعضای وقت مجلس خبرگان می‌خواستند بار سنگین رهبری را بر دوش وی بگذارند؟
طبیعتا رهبر جامعه اسلامی بایستی روزانه یا به صورت هفتگی با افراد و گروه‌های فراوانی ارتباط بگیرد و سخن بگوید و به این نکته مهم امام خمینی در نامه برکناری منتظری چنین اشاره می‌کنند « همان طور که نوشته اید رهبری نظام جمهوری اسلامی کار مشکل و مسئولیت سنگین و خطیری است که تحملی بیش از طاقت شمامی‌خواهد. و به همین جهت، هم شما و هم من از ابتدا با انتخاب شما مخالف بودیم، و دراین زمینه هر دو مثل هم فکر می‌کردیم. ولی خبرگان به این نتیجه رسیده بودند؛ و من هم نمی‌خواستم در محدوده قانونی آنها دخالت کنم .» « نامه امام به منتظری، ۸ فروردین ۶۸ »
و نکته پایانی آن که طبیعی است زمانی که فردی نمی‌تواند با مردم و گروه‌های مختلف تماس گرفته و اطلاعات متقن کسب کند چنان چه گفته شد به مشاورین و منافقین اعتماد کرده و در نهایت از اعدام جنایتکارانی چون منافقین گلایه و به آن انتقاد و اعتراض می‌کند !

توسط : aminabadi ، با موضوع : مقالات بدون دیدگاه